Od Codik (Resz)

Spojrzałam na siebie uśmiechnęłam się lekko.
- Tak, jakby ktoś mi worek na ziemniaki narzucił - uśmiechnęłam się szerzej spoglądając na Sow'a - Dlaczego jestem taka niska- mruknęłam do siebie.
- Aż taka niska nie jesteś - uśmiechnął się do mnie
- Ta, akurat - skrzywiłam się. - Wspominałeś  coś o parku... - zmieniłam temat.
- Tak, chcesz tam iść?
- Czemu by nie - uśmiechnęłam się lekko - chyba, że jest blisko lasu to nie- zmarszczyłam brwi.
- Nie martw się.
Zaczęliśmy schodzić powoli ze schodów, szłam nieco za Sow'em, gdyż jakoś nie kojarzyłam sobie parku za akademią, przed tak, za nie...
Wyszliśmy z budynku. Na niebie powoli pojawiały się gwiazdy. Szliśmy powoli, ja kilka kroków za nim.
- Daleko jeszcze? - zaczęłam nieco marudzić, gdyż moje ramię zaczęło pulsować.
Chciałam się już móc zatrzymać, usiąść lub stać, obojętnie, byle by już nie iść.
- Nie, w zasadzie to jesteśmy.
Rozejrzałam się, park jak każdy inny. Niestety, brakowało ławek. Usiadłam na trawie i odetchnęłam z ulgą.
Sow patrzył na mnie z uśmiechem.
- Co ci tak do śmiechu? - zapytałam unosząc lewą brew.

<Sow?>

Od Sow'a

Czego innego mogłem spodziewać się po Codik? Uśmiechnąłem się mimowolnie. Oboje zapatrzyliśmy się w odległy horyzont, tonąc we własnych myślach. Od pierwszego spotkania z dziewczyną, zaszły we mnie pewne zmiany. Przede wszystkim zacząłem się śmiać...
- Zamierzałem cię odwiedzić w szpitalu, ale byłaś szybsza. - wróciłem do rzeczywistości - Cały poranek i popołudnie spędziłem w bibliotece. To - wskazałem na owinięte bandażem ramię dziewczyny - spowodowała Ekimma...
- No tak, - przerwała mi - mogłam się tego domyślić po charakterystycznych objawach. To wampiry niższego rzędu, nie sądziłam, że występują w naszym lesie - powiedziała zamyślona.
- Szczerze, to nigdy wcześniej ich nie spotkałem. Nie zamienisz się chyba w wampira? - zapytałem z lekką obawą w glosie.
- Co? - roześmiała się serdecznie - Nie ma obawy. To dotyczy tylko przedstawicieli tego gatunku z wyższego rzędu. W dużej dawce jad Ekimmy jest zabójczą trucizną dla zwykłych śmiertelników.
- Słyszałem, że Nocni Łowcy są odporni na większość trucizn.
- Dzięki temu jesteśmy tak skuteczni. Dość tej teorii. Może przejdziemy się gdzieś? Tu jest dość chłodno. - Codik, rozmasowując zmarznięte ramiona, syknęła cicho - Przeklęta ręka...
Niewiele myśląc, zdjąłem bluzę i zarzuciłem dziewczynie na ramiona.
- Nie trzeba...
- Mam wyższą temperaturę ciała niż ludzie, a ty powinnaś dbać o zdrowie.
- Nic mi nie będzie. - uśmiechnęła się krzywo.
Chłodny wiatr sprawiał, że mimo ciepłej bluzy, Codik nadal drżała z zimna. Miałem ochotę ją przytulić i ogrzać, zamiast tego powiedziałem:
- Za szkołą jest niewielki park, chyba, że wolisz wejść do Akademii.
Ciekawe czy mocno bym oberwał, gdybym ją objął ramieniem . Na samą myśl kąciki ust powędrowały w górę.
- Śmiejesz się ze mnie Sow? - zapytała podejrzliwie.
- Jakbym śmiał. Do twarzy ci w tej bluzie. - puściłem do niej oko.


<Codik?>

Od Codik (Resz)

Nie wiem czemu, ale słowa Sow'a jednocześnie mnie zaskoczyły jak i pocieszyły.  Uśmiechnęłam się na znak, że mu wierzę i ma rację, nie chciałam nic mówić bo bałam się, że palnę coś głupiego lub ( jak to czasem miałam w zwyczaju odpowiadać na takie teksty ) nawyzywam go od najgorszych, a tego nie chciałam, w końcu był moim kumplem... tak przynajmniej sądziłam. Kumpel, znajomy, przyjaciel, jak zwał tak zwał, był jednym z trzech i nie chciałam stracić tego poczucia.
Starszy pan w kilcie zabrał mnie do oddzielnej sali. Ostatnie co pamiętam to jego twarz w masce, potem zrobiło się ciemno.
Gdy się obudziłam znowu leżałam na łóżku szpitalnym, czułam się tak jakbym miała déjà vu, z tym szczegółem, że byłam zupełnie sama, a ramię mnie tak nie bolało.
Tak jak wtedy ( tak jakbym nie uczyła się na błędach... ) postanowiłam usiąść. Znów bolało, jednak tym razem było to do zniesienia. Usłyszałam jak zegar wybija piątą. Zmarszczyłam nos, o tej porze robiłam coś bardziej pożytecznego jak leżenie na łóżku szpitalnym.
Zabrałam z szafeczki swoje drobiazgi i wyszłam bez słowa. Ucieszył mnie fakt, że akurat nikogo nie było.
Poszłam na dzwonnice, odetchnąć choć świeżym powietrzem, gdyż stwierdziłam, że w najbliższym czasie las będzie miejscem typu sala na przeciwko dzwonnicy. Weszłam powoli po schodach, niespiesznie. Głównym powodem lekkiego ociągania się było ramię, każdy gwałtowniejszy ruch sprawiał mi ból.
Gdy wchodziłam na dzwonnice wyczułam, że sama nie będę, najwidoczniej nie tylko ja zechciałam sobie tu posiedzieć.
Przy oknie stał Sow. Podeszłam cicho i oparłam się o parapet nieco dalej od niego.
- Wypuścili cię? - zapytał spoglądając na mnie.
- Nie - uśmiechnęłam się - Sama wyszłam, nie czuję potrzeby siedzenia tam.

<Sow?>

Od Sow'a

- Jak się czujesz? - zignorowałem jej pytanie.
- Trochę boli mnie ręka. - powiedziała przez zaciśnięte z bólu zęby.
- Taa..., właśnie słyszałem. - wstałem z krzesła - Pójdę po lekarza.
Wiedziałem, że to twarda dziewczyna i za nic w świecie nie przyznałaby się do słabości. Udałem, więc, że nie słyszę cichego westchnienia "Nie trzeba, nic mi nie je..., ach...". Minutę później wróciłem ze starszym jegomościem w białym kitlu.
- Jak się czujesz panienko?
Codik zmarszczyła brwi wyraźnie poirytowana użytym zwrotem.
- Dobrze...
- Boli ją ramię, jest blada, ma przyspieszony oddech i wzrost temperatury. Chyba 38, jak się nie mylę. - oboje spojrzeli na mnie zdumieni - Ten typ tak ma... - westchnąłem.
Nie miałem zamiaru im tłumaczyć, że wilkołaki są wyczulone na tym punkcie podobnie jak psy i wilki. Lekarz tymczasem zbadał puls i temperaturę pacjentki, pokręcił głową.
Odwinął bandaż na ramieniu dziewczyny.
- Nie wygląda to dobrze. Zawiozę panienkę do sali zabiegowej, a ty chłopcze powinieneś wrócić do internatu i porządnie się wyspać.
- Nic mi nie jest, czy ktoś mnie słucha?!
- Dziewczyno, czy wiesz co pozostawiło tak paskudną ranę?! Miałaś dużo szczęścia, że uszłaś z życiem! - starszy pan zaczerwienił się gniewnie - Wy młodzi, myślicie, że można bezkarnie włóczyć się po tym lesie. Nie patrzcie tak na mnie, trzeba być idiotą, żeby nie domyślić się gdzie byliście!
Do sali wbiegła zaniepokojona pielęgniarka.
- Panie doktorze czy coś się stało?
- Zabieram tą młodą damę do sali zabiegowej. Proszę dopilnować, żeby młodzieniec trafił do internatu.
Oburzony lekarz przywiózł wózek inwalidzki z korytarza i pomógł Codik zająć miejsce. Nie obyło się bez kilku okrzyków bólu. Niestety starszy pan nie należy do delikatnych osób.
- Podbiegłem do niego i złapałem za kołnierz fartucha. Moje oczy przybrały wilczy wygląd.
- Niech pan na nią uważa! - warknąłem cicho.
Lekarz poczerwieniał ze złości, ale nie powiedział ani słowa. Przyklęknąłem przy dziewczynie i dotknąłem jej zdrowej ręki.
- Wszystko będzie dobrze Codik.

<Codik?>

Od Codik (Resz)

Nie chciałam aby Sow zabierał mnie do skrzydła szpitalnego. Dokładnie znałam tą drogę i dobrze wiedziałam, że tam mnie zabiera. mimo tego nie protestowałam, nie wyrywałam się... nic... choć szczerze powiedziawszy miałam taką ochotę, po prostu już brakło mi sił.
Poczułam jak oczy same mi się zamykają. Stwierdziłam, że tak będzie nawet lepiej, zasnę i będzie okej po prostu rano obudzę się w skrzydle szpitalnym i będę miała wszystko gdzieś, zero prawienia morałów na sen.
Poddałam się więc i zasnęłam, nie wiedziałam kiedy dotarłam do skrzydła i co się tam dalej działo.
Obudziłam się w białym pokoju, ramię rwało mnie niemiłosiernie, a wczoraj ledwie co bolało.
Spróbowałam usiąść, czego od razu pożałowałam, gdyż ramie zabolało mnie tak jakby mi ktoś łamał kość. Teraz zaczęłam się zastanawiać z czym wczoraj walczyliśmy.
Rozejrzałam się, z początku nikogo nie widziałam, wszystkie łóżka wolne, jednak po chwili moją uwagę przykuł kształt drzemiący na krześle niedaleko mnie. Sow. od razu go poznałam, zastanowiłam się czemu tu został, czemu nie poszedł do siebie.
Znów próbowałam wstać, tym razem nie udało mi się powstrzymać jęku. Rozległ się echem po sali.
- Wszystko ok? - zapytał zaspany Sow
- Czemu nie poszedłeś do siebie? - zapytałam zdławionym głosem

<Sow? Sry... brak mi weny >

Od Anastasi (Any)

Pokazał mi swoje zdjęcie z dzieciństwa. Przyznam, słodkością w tym wieku nie grzeszył.
-Cóż. Tego nie powiedziałam. Ale już na pewno brzydkim kaczątkiem nie jesteś patrząc na te zdjęcie.- zaczerwieniłam się.
On dobrze widział co myślę o jego wyglądzie. Pytanie było niepotrzebne. Rozmowa rozwinęła się. Przy stoliku spędziliśmy ponad dwie godziny.
-Dość późno się zrobiło, chyba już pójdę.
-OK. To do jutra.- pożegnał mnie ze zmęczeniem. Nie dziwię się, że był zmęczony. Mało kto wytrzymuje ze mną kilka godzin pod rząd. W drodze do pokoju wyjrzałam przez okno.
Postanowiłam jeszcze pójść się wywietrzyć na parę minut. Spacerując usłyszałam dziwny szelest w krzakach. Nie miałam ochoty na żaden spór bo byłam śpiąca. Odleciałam pod drzwi akademii. Pobiegłam truchtem do pokoju, położyłam się na łóżko i zapadłam w glęboki sen. Rano po umyciu twarzy skojarzyłam, że mam zajęcia. Popędziłam ile sił w nogach na trzecią lekcję. Po bardzo nużących zajęciach udałam się do kawiarenki. Zauważyłam tam siedzącego samotnie Neill'a. Zauważył mnie i się roześmiał. Podeszłam do niego lekko zdziwiona.
-Czego tak wczoraj się wystraszyłaś? Jestem aż tak przerażający? - zaśmiał się
-To byłeś ty?! Byłam zmęczona i Cię nie poznałam.- uśmiechnęłam się.
-A czemu tam byłeś?- zapytałam z czystej ciekawości.

<Neill?>

Od Sow'a

Rzuciłem się na stwora z pazurami i paszczą pełną ostrych zębów. Nie przeczę, że całkowicie dałem się ponieść wewnętrznej bestii. Zanim oczy zaszły czerwoną mgłą, zauważyłem jak Codik obrywa w ramię. Potem wszystko zatonęło w szkarłacie. Z szału wybudziły mnie dopiero słowa dziewczyny:
- Jak ci poszło?
Rozejrzałem się lekko zdezorientowany. Moje łapy ociekały czymś lepkim. Niestety widok stwora również nie przedstawiał się najlepiej. Powinienem był bardziej się kontrolować...
- Dobrze. Teraz muszę zadbać o higienę, bo jeszcze ktoś skończy z zawałem na mój widok.... - powiedziałem z przekąsem.
Na szczęście nieopodal płynął niewielki strumyk. Doprowadziłem się do jakiego, takiego stanu używalności.
- I jak? - rozłożyłem szeroko ramiona i wyszczerzyłem paszczę w upiornym uśmiechu.
- Czerwonego Kapturka raczej nie przestraszysz. - dziewczyna cicho zachichotała - Lepiej wracajmy. Robi się późno.
- Myślałem, że nie wracasz do domu przed 22. - nagle przypomniałem sobie o ramieniu Codik - Jak się czujesz?
- To nic. - machnęła dłonią, zaciskając przy tym zęby.
- Oczywiście. Pozwól, że odprowadzę cię do domu. - nie bacząc na protesty, wziąłem delikatnie dziewczynę na ręce i pomknąłem przez gęsty las w stronę szkoły. Do skrzydła szpitalnego było już blisko.

<Codik?>