Od Anastasi (Any)

Zobaczyłam jak Neill nerwowo odchodzi.
-Poczekaj! - krzyknęłam
Przystanął. Podbiegłam do niego i pokazałam mu mój amulet.
- Mam go od mamy. Tylko to po niej mi zostało. Ona zapoczątkowała moją pasję, ona.. -przerwałam- nie żyje. Byłyśmy tylko dwie razem. Bardzo za nią tęsknię.
Między nami zapadła głęboka cisz. Słychać było tylko kruki z dzwonnicy. -Wiesz, nie chcę o tym wspominać, chodźmy, zakończmy ten temat. Nie umiem długo być smutna.- zaproponowałam. Neill był zapatrzony w amulet. Myślał o czymś.
- Halo! - pomachałam mu przed oczami z uśmiechem na twarzy. Schowałam wisiorek za bluzkę. - Wiesz, tak naprawdę nic nie wiem o Tobie, może mi coś opowiesz?-byłam ciekawa jego historii. On o mnie już dużo wiedział.
-No nie wiem..- odpowiedział był niepewny.
-Chodźmy do kawiarenki. Jest dość zimno, więc może napijemy się herbaty?
-OK.
Poszliśmy w kierunku akademii z lepszymi humorami. Ja jeszcze z nadzieją na jego opowieść.

<Neill?>

Od Neill'a

Może mnie lubi bo wgłębi tak naprawdę jestem zwierzęciem.
Ujrzałem lecącego motyla,chyba pazia królowej.
Pochwyciłem go.
Po czym ruszyłem w jej stronę.
Przykucnąłem obok szlochającego anioła (bardzo majestatycznie stwierdzenie).
-Wiesz czemu zwierzęta są niesamowite.
Spojrzała na mnie zaszklonymi oczyma.
-Pokazują szczere emocje którymi są zachowania instynktowne.Ale ich piękno nie raz nie dwa jest bardzo kruche i ulotne.
Motyl odleciał.
-Ale ty jak i twoje piękno nie przeminie to jest dopiero niesowite.
Otworzyła szerzej oczy.
-No to powiedziałem co miałem powiedzieć.
Zaśmiałem się nerwowo.
Ruszyłem powoli w swoją stronę.
Czekałem na jej ruch...
(Ana ?)

Od Codik (Resz)

- Nie obawiam się - przyglądałam mu się uważnie - raczej... jestem...- przycinałam się, gdyż nie mogłam uwierzyć w podobieństwo Sow'a do szkicu. Sądziłam, że przypisałam mu tylko oczy, a teraz przede mną stał przede mną mój własny szkic. Zatkało mnie, nie potrafiłam wydusić więcej słów.
- Jesteś?... - Sow, również mi się przyglądał.
- Zaskoczona - niemal niesłyszalnie wyszeptałam, nie potrafiłam powiedzieć tego głośno.
- Czym? Przecież wiedziałaś, że jestem wilkołakiem, tak więc nie rozumiem twego zaskoczenia. - zmarszczył czoło.
- Jestem zaskoczona podobieństwem... ja - wciąż zaskoczona próbowałam dobierać słowa i tworzyć z nich sensowne zdania. - sądziłam, że szkicowi przypisałam tylko twoje oczy... nie sądziłam, że naszkicowałam całokształt twego prawdziwego ja - wyznałam w końcu.
Staliśmy w ciszy. Wciąż przyglądałam się Sow'owi, nie potrafiłam zrozumieć tego, że narysowałam dosłownie go. Słyszałam o tym, że Nocni Łowcy umieją zobaczyć prawdę pod fikcją, nie wiedziałam jednak, że nawet tak mocno ukrytą.
- Jak to możliwe?... - wyszeptałam sama do siebie, dalej szukając jakiejś sensownej odpowiedzi. Miałam nadzieję, że Sow, nie słyszy moich wypowiedzi.
- Nie wiem, jak to możliwe - odezwał się wybudzając mnie z rozmyśleń. Najwidoczniej mnie usłyszał. - Sądziłem, że ty mi to powiesz - powiedział znacząco.
- Gdybym wiedziała, nie zadawałabym racze takich pytań... - odparłam niepewna własnych słów. - Możemy już wracać? - zerknęłam na zegarek - I tak ominęliśmy jedną lekcję... - Jakby to teraz miało znaczenie, pomyślałam oburzona na siebie, że interesuje mnie taka błahostka

<Sow?>

Od Sow'a

Wziąłem kartkę do ręki. Rysunek bardzo mnie zaskoczył. Codik miała wprawną rękę i dobre oko, jak zauważyłem z lekkim zawstydzeniem. Narysowała postać wilkołaka, zaznaczając wiele szczegółów charakterystycznych dla pierwowzoru, czyli dla mnie... Zaznaczyła nawet odmienny odcień oczy.
- I jak? - zapytała obojętnie.
Odchrząknąłem.
- To... niezwykłe podobieństwo. - spuściłem wzrok i oddałem dziewczynie szkic - Chodź, coś ci pokarzę.
Schowała zeszyt do torby i podniosła się z ławki.
- Dokąd idziemy? - zapytała nieco podejrzliwie.
- Do lasu. Tu jest za dużo ludzi. - ruszyłem przed siebie, nie sprawdzając czy Codik podąża za mną.
Po chwili usłyszałem jej ciche kroki tuż za mną. Drogę do lasu przemierzyliśmy w milczeniu. Tym razem nie spotkaliśmy żadnych stworów.
- Wystarczy. - zatrzymałem się na niewielkiej polanie otoczonej zewsząd lasem - Nie musisz się obawiać, potrafię doskonale nad sobą panować.
- Chcesz zamienić się w bestię? - w jej głosie pobrzmiewało niedowierzanie.
- Tak. Do tej pory niewiele osób widziało mnie w tej postaci. Zrób mi trochę miejsca.
Cofnęła się o kilka kroków i obserwowała wszystko z lekkim zaciekawieniem. Nie dostrzegłem w jej oczach lęku. Czego innego można było spodziewać się po Łowcy? Przymknąłem oczy i pozwoliłem, by ogień zapłonął w moich żyłach. Przemiana zawsze zachodziła błyskawicznie i boleśnie. Mój krzyk zamienił się w gardłowy warkot. Wreszcie stanąłem przed dziewczyną w prawdziwej postaci.
- Nie musisz się mnie bać. - powiedziałem cicho.


<Codik?>

Od Anastasi (Any)

Nie sądziłam, że w szkole spotkam kotowatego. Mogłam się tego spodziewać, ale ja nie patrze w przyszłość.. Czytałam o nich w wielu książkach. Najciekawsze jest to, że mogą w każdej chwili zmienić swoją postać. Też bym tak chciała. Fakt, mogę w każdej chwili schować skrzydła, ale to nie to samo.
-Jestem Neill, a ty? - nadzwyczaj przystojny kotowaty wyrwał mnie z zamyślenia
-Anastasia - po chwili dodałam - Ale możesz na mnie mówić Ana, wolę tą wersję mojego imienia..
-Co robiłaś na tym drzewie? - zapytał się. Zaczerwieniłam się. Mało komu mówię o moim uwielbieniu do zwierząt.
-Nie wiem, dlaczego, ale Ci powiem. Kocham zwierzęta. Przebywanie z nimi sprawia mi przyjemność. Z każdym gatunkiem mogę się dogadać. Od dzieciństwa tak miałam. Z nikim innym nie mam takiej więzi jak z nimi.. Dlaczego to już inna historia.- nagle poczułam, że po moim policzku spływa łza.. Przeprosiłam Neill'a i odeszłam w stronę parku jak najszybszym krokiem, żeby nie zobaczył jak płaczę. Rzadko mi się to zdarza.

<Neill?>

Od Codik ( Resz )

Przytkało mnie. Nie sądziłam, że w ogóle ktoś zwróci uwagę na to co robiłam na zajęciach.
- Ee... - starałam się znaleźć jakąś wymówkę, jednak tak jak anioły, kiepsko kłamałam... - W zasadzie to nie wiem - wydukałam - Ze mną było inaczej... - zajęłam się jedzeniem jabłka, aby jakoś zająć ręce.
- Wież, że nie umiesz kłamać? - zapytał spoglądając mi prosto w oczy.
- Wiem - przyznałam ponuro.
- No więc?
- Ehh... - poddałam się, nie umiałam kłamać, z resztą jako wilkołak i tak by poznał czy mówię prawdę - to może być przez to co ryso... nie ważne - odparłam spuszczając  głową. Nie wiem jak pani Jamaki wypatrzyła podobieństwo między moim rysunkiem, a Sow'em
Czułam jakby wszystkie spojrzenia wlepione były właśnie we mnie.
- A co jak dla mnie ważne? - zapytał Sow podnosząc przy tym prawą brew.
- Nie wiem - odparłam cicho, zabierając się szybko i nie patrząc na resztą odeszłam.
Miałam nadzieję, że nikt za mną nie podąży, no bo niby po co mieli by za mną iść? A jednak... słyszałam za sobą czyjeś kroki, nie odwracając się wyszłam na zewnątrz i usiadłam na ławce ni patrząc w stronę drzwi.
Ktoś mi się przyglądał, czułam to. Podniosłam nieco wzrok.
- Zakładam, że nie powiesz mi, czemu tak na mnie patrzyła - odparł ponuro.
- Może powiem, a może i nie... lub zrobię coś innego. - Wyglądał na totalnie zaskoczonego. Nie dziwiłam mu się, w końcu gdybym była na jego miejscu też bym się zdziwiła.
Stał tak nade mną i mi się przyglądał. Czułam się nieswojo. Wzięłam torbę i wyjęłam szkicownik, który najwidoczniej musiałam wpakować razem z innymi książkami. Wyjęłam z niego rysunek wilkołaka. Sow, dalej mi się przyglądał, bez słowa, podałam mu rysunek i czekałam na reakcję.

<Sow?>

Od Sow'a

Wreszcie zadzwonił dzwonek. Znudzony, zwlokłem się z ławki i wrzuciłem swoje rzeczy do torby. W drodze do pokoju, głośne burczenie brzucha przypomniało mi o przerwie obiadowej. Najwyższa pora coś zjeść. W pokoju wypakowałem zbędne podręczniki i zeszyty, zastępując je właściwymi. Już na korytarzu poczułem kuszącą woń jedzenia. Wyjątkowo szybko i bezbłędnie dotarłem do szkolnej kafejki. Głodny jak wilk (kto wymyślił to porównanie...?) podszedłem do lady i zamówiłem kilka smakowicie wyglądających potraw. Z wyładowaną tacą, odwróciłem się do niewielkiej sali wypełnionej uczniami. Rozglądając się za znajomymi twarzami, dostrzegłem w kącie siedzące dziewczyny, Codik, Anastasię i Annabellę. Bez namysłu podszedłem do stolika i przysiadłem się.
- Cześć. - rzuciłem w przestrzeń i zająłem się pochłanianiem jedzenia.
- Ktoś tu ma wilczy apetyt. - zażartowała Anabella.
Zamarłem z widelcem w pół drogi do ust.
- A propos. Codik - zignorowałem pozostałe osoby -wydajesz się najlepiej znać szkolne środowisko. Możesz mi wyjaśnić, czemu ta nauczycielka z zajęć dodatkowych, chyba Jamaka, dziwnie mi się przyglądała na lekcji? Zawsze tak odnosi się do nowych uczniów? - zapytałem, krzywiąc się przy tym.

<Codik, Anastasia, Annabella?>